Nikt nie wie – repremiera

„Nikt nie wie”, jeden z najbardziej wstrząsających i jednocześnie budzących empatię filmów w dorobku Hirokazu Koreedy, nareszcie na ekranach polskich kin!

Rodzina Fukushimów właśnie wprowadza się do nowego mieszkania. Keiko, matka 12-letniego chłopca imieniem Akira, przedstawia go gospodarzowi jako swoje jedyne dziecko. Szybko jednak okazuje się, że zataiła istnienie innych dzieci – Kyōko (11), pragnącej uczyć się gry na fortepianie, energicznego i hałaśliwego urwisa Shigeru (6) oraz najmłodszej, pięcioletniej Yuki. Ukrywa ich, ponieważ ma świadomość, że samotnej matce z gromadką małych dzieci bardzo trudno wynająć mieszkanie, ze względu na uprzedzenia związane chociażby z potencjalnym brakiem stabilnego zatrudnienia i wypłacalności czy też obawę przed hałasem za cienkimi ścianami japońskich mieszkań oraz ryzyko skarg współlokatorów. Dlatego tylko Akira może wychodzić na zewnątrz, a żadne z dzieci nie uczęszcza do szkoły.

Dwoje najstarszych dzieci z narastającym niepokojem obserwuje, jak powroty mamy „z pracy” trwają coraz dłużej. Kiedy Keiko zakochuje się kolejny raz, postanawia wyjechać na dłużej do swojego nowego chłopaka, zostawiając dzieci pod opieką najstarszego syna. I choć obiecuje, że wróci, znika na dobre, a Akira i jego rodzeństwo będą zmuszeni do samodzielnego przetrwania.

Po mamie zostają tylko pojedyncze rzeczy, przypominające, że kiedykolwiek istniała. Resztki jaskrawego lakieru na paznokciach, którym postanowiła ozdobić palce Kyōko, kurcząca się w zastraszającym tempie ilość zostawionych przez nią pieniędzy, niespełnione marzenie dzieci o chodzeniu do szkoły, złamane obietnice i przypadkowi mężczyźni – potencjalni ojcowie Yuki – których życia bezustannie się rozsypują, przez co nie myślą o pomocy obcym dzieciom.

Hirokazu Koreeda, opowiadając tę historię, inspirował się prawdziwymi wydarzeniami, które miały miejsce pod koniec lat 80. w rejonie Sugamo (część Tokio). Jednak japoński reżyser nie pokazuje w „Nikt nie wie” taniej sensacji, sprawy stanowiącej świetną pożywkę dla brukowców. Zamiast tego próbuje uchwycić coś czystego i prawdziwego. W relacjach między rodzeństwem, w sposobie patrzenia na swoich bohaterów, w dojrzałości, której trzeba było nauczyć się zdecydowanie zbyt wcześnie.

„Nikt nie wie” został doceniony przez publiczność i krytyków na całym świecie, dzięki czemu Hirokazu Koreeda otrzymał od Stowarzyszenia Krytyków Filmowych z Tokio dwie Błękitne Wstęgi za najlepszą reżyserię i najlepszy film. Z kolei Yūya Yagira za portret najstarszego syna Akiry jako 14-latek otrzymał w Cannes nagrodę dla najlepszego aktora, tym samym ustanawiając wciąż aktualny rekord najmłodszego laureata nagrody aktorskiej w Cannes.