Inni – repremiera

Rok 1945, wyspa Jersey, tuż po wojnie. Grace (Nicole Kidman) czeka na męża, który nie wrócił z frontu, i samotnie wychowuje dwoje dzieci chorych na rzadką przypadłość: światło słoneczne może je zabić. W wielkim, spowitym mgłą domu obowiązują więc jej reguły. Zasłony są zawsze zaciągnięte, a żadnych drzwi nie wolno otworzyć, zanim nie zamknie się poprzednich. Gdy w progu staje troje nowych służących, a córka zaczyna mówić o ludziach, których nikt poza nią nie widzi, świat zbudowany przez Grace zaczyna pękać.

Na tej roli opiera się cały film. Grace jest surowa, pobożna i do granic opanowana, a przy tym coraz bardziej bezbronna wobec czegoś, czego nie potrafi nazwać. Kidman gra ją chłodem i napięciem, pod którym od pierwszej sceny czuć narastającą panikę. Rok 2001 był dla niej przełomowy: „Inni” weszli na ekrany w tym samym roku co „Moulin Rouge!”, a rola Grace przyniosła jej nominacje do Złotego Globu i nagrody BAFTA. Chwilę później sięgnęła po Oscara za „Godziny”.

Amenábar sam napisał scenariusz, wyreżyserował film i skomponował do niego muzykę. Sięgnął po tradycję „W kleszczach lęku” Henry’ego Jamesa i „Niewinnych” Jacka Claytona, by pokazać, że najskuteczniejszy horror to ten, który nie podnosi głosu. Groza bierze się tu z ciszy, płomienia świecy i tego, co kryje się za kolejnymi drzwiami, a ciemność w zdjęciach Javiera Aguirresarobe jest pełnoprawną bohaterką. Film stał się światowym przebojem, zdobył osiem nagród Goya, w tym za najlepszy film i reżyserię, i do dziś uchodzi za jeden z najważniejszych horrorów XXI wieku.