Zapiski oficera Armii Czerwonej

Spektakl oparty został ma utworze Sergiusza Piaseckiego napisanego w formie pamiętnika. Bohater wędruje w wojennej zawierusze od września 1939 roku, kiedy to brał udział w agresji na Polskę, a kończy wspomnienia w styczniu 1945 roku jako funkcjonariusz NKWD. Monodram to satyra na rzeczywistość sowiecką, obnaża absurdy propagandy i mechanizmy indoktrynacji lewicowej, która po dziś dzień pozostaje niezmienna mimo upływu czasu.

Uchwałą Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej rok 2026 został ustanowiony Rokiem Sergiusza Piaseckiego. Stało się to w dowód uznania dla wybitnego dorobku pisarza i jego postawy patriotycznej w walce o niepodległość. W niezwykle przenikliwy sposób Piasecki odsłonił w swoich dziełach skutki czerwonego szaleństwa.

Pochodzący z Małopolski, Piotr Cyrwus w niezwykle dynamiczny sposób wcielił się w rolę oficera Armii Czerwonej, lejtnanta Zubowa. Główny bohater zmaga się z rzeczywistością wojny, jest początkowo wkraczającym „wyzwolicielem proletariatu”, widzi siebie jako forpocztę rewolucji. Homo sovieticus ukazany w spektaklu ślepo wierzy mediom i nie przyjmuje do siebie obiektywnej prawdy, nie rozumie wolnych ludzi i świata pozbawionego kontroli aparatu władzy. Do samego końca 1941 roku wierzy w czerwony sojusz komunistycznej Rosji i socjalistycznej III Rzeszy. Po ataku Niemiec, rozbity i zagubiony trafia do polskiej wioski na Wileńszczyźnie, gdzie pod okiem właścicielki lokalnego majątku doczeka powrotu Armii Czerwonej.

Aktor w niebanalny sposób pokazuje ułomność natury ludzkiej jaką jest naiwność i pycha, która powoduje ideologiczne zaślepienie. Piotr Cyrwus znany jest szerzej z licznych ról telewizyjnych, teatralnych i filmowych. Na uwagę zasługuje całkowita dominacja aktora nad salą, potęgowana poprzez dynamizm gestów i minimalistyczną scenografię. Spektakl zakończyły owacje publiczności. Aktor opowiedział historię swojej drogi do aranżacji sztuki Piaseckiego, w której nie brakowało wątków prywatnych. Jak wspominał, do tej roli skłoniła go działalność opozycyjna, a w późniejszym okresie realne zagrożenie wojenne. Na sam koniec zachęcił zebranych do tego, aby pamiętać o historii i się jej uczyć, jednak w taki sposób, aby nie przesłaniała nam ona rzeczywistości.

Spektakl zaprezentowano 17 września – w szczególnym dniu pamięci o agresji sowieckiej na Polskę. Południowy pokaz dedykowano młodzieży, natomiast wieczorny – szerszej publiczności. Tuż przed drugim występem przedstawiciele środowisk patriotycznych oraz Sokolstwa złożyli kwiaty pod pomnikiem „Za Wolność” przed sądecką sokolnią.