Logo - SOKÓŁ Małopolskie Centrum Kultury, Instytucja Kultury Województwa Małopolskiego

Kto tu zwariował? (Oskar)

16 listopada 2026 - 39 zdjęć
W poniedziałek, 16 listopada 2026 roku, w sali im. L. Lipińskiego Małopolskiego Centrum Kultury SOKÓŁ w Nowym Sączu odbył się spektakl „Kto tu zwariował? (Oskar)” Claude’a Magniera w wykonaniu Teatru Robotniczego im. Bolesława Barbackiego w Nowym Sączu.
Przedstawienie spotkało się z dużym zainteresowaniem widzów. Bilety wyprzedały się w krótkim czasie, co potwierdziło, że zespół ma wierną publiczność, która z zainteresowaniem śledzi jego kolejne realizacje. Finał spektaklu nagrodzono owacją na stojąco, będącą wyrazem uznania dla aktorów i ich pracy.

„Kto tu zwariował?”, znana również pod oryginalnym tytułem „Oskar”, to francuska farsa autorstwa Claude’a Magniera. Polskiej publiczności przybliżyli ją w swoim przekładzie Anna Frąckiewicz i Szczepan Gąssowski. Za reżyserię spektaklu odpowiadał Janusz Michalik, jedna z ważnych postaci sądeckiego środowiska teatralnego, który od lat łączy pracę aktora i reżysera z działalnością pedagogiczną, dzieląc się swoim doświadczeniem z kolejnymi pokoleniami artystów.

Akcja rozgrywa się podczas jednego poranka w willi zamożnego paryskiego przemysłowca Bertranda Barniera. Pozornie zwyczajny dzień szybko zamienia się w serię nieoczekiwanych zdarzeń, których centrum stanowią walizki, rodzinne tajemnice i ludzkie ambicje. To punkt wyjścia dla pełnej humoru opowieści, w której nic nie układa się zgodnie z planem.

Na uwagę zasługiwała scenografia Wojciecha Stefaniaka. Elegancki salon Barnierów, z dekoracyjną tapetą, dużymi oknami i widokiem na ogród, tworzył stylową przestrzeń dla rozgrywających się wydarzeń. Jasne meble, starannie dobrane dodatki i dopracowane detale budowały atmosferę zamożnego domu, stanowiąc ciekawy kontrast dla zamieszania, które opanowało jego mieszkańców.

Siłą przedstawienia były błyskotliwe dialogi, wyraziste charaktery postaci oraz umiejętne budowanie sytuacji komediowych. Aktorzy wykazali się sceniczną swobodą i dobrym wyczuciem rytmu farsy, uważnie reagując na działania partnerów. Komizm wynikał zarówno z osobowości bohaterów, ich wzajemnych zależności oraz zderzenia odmiennych temperamentów. Duże znaczenie miała przy tym zespołowa współpraca, dzięki której poszczególne sceny tworzyły spójną i pełną energii całość.

W rolę Bertranda Barniera, zamożnego fabrykanta mydła produkowanego z soku z baobabu, wcielił się Janusz Michalik. Jego bohater, próbując zachować kontrolę nad domem i rodziną, musiał mierzyć się z coraz bardziej zaskakującymi sytuacjami. Partnerował mu Paweł Pokrywka jako Christian Martin, księgowy, którego działania stały się źródłem niemałego zamieszania.

Postać Colette, córki Barniera, wykreowała Nikola Biroś. Jej bohaterka z determinacją dążyła do realizacji własnych planów, nie zamierzając podporządkować się ojcowskim oczekiwaniom. Tajemniczą Jacqueline zagrała Elżbieta Opala, natomiast rolę pani Barnier powierzono Monice Zagórowskiej, która z dużą swobodą i wyczuciem komizmu stworzyła wyrazistą, pełną charakteru postać. Jej bohaterka z godną podziwu stanowczością starała się zapanować nad domowym chaosem, choć niemal każda chwila przynosiła kolejną niespodziankę.

Wśród bohaterów farsy pojawiła się również Bernadette, w którą wcieliła się Sandra Pustułka. Przebiegła pokojówka doskonale wiedziała, jak wykorzystać swoje atuty i nadarzające się okazje. Jej sceniczna historia, pełna frywolnych akcentów, wniosła do przedstawienia dodatkową porcję humoru. W rolę Charlotte, matki Jacqueline, wcieliła się Danuta Kłodnicka, tworząc postać, która odegrała istotną rolę w rodzinnej historii Barnierów.

Osobną dawkę komizmu wniósł Marcin Ruchała jako Filip, masażysta i trener personalny. Wykreował postać niezbyt lotnego, za to mocno zapatrzonego w swoją muskulaturę siłacza, którego pewność siebie i ograniczone rozeznanie w sytuacji dostarczały widzom wielu powodów do śmiechu. Na scenie pojawił się także kierowca, którego zagrał Grzegorz Niesporek.

Tytułowy Oskar, w którego wcielił się Karol Gałysa, choć długo pozostał poza sceną, od początku był obecny w rozmowach bohaterów i stopniowo stał się jednym z ważniejszych elementów całej intrygi. Jego pojawienie się nie przyniosło jednak upragnionego porządku. Przeciwnie, kolejne tajemnice, pomyłki i kłamstwa sprawiły, że rodzinny chaos osiągnął apogeum.

Finał przyniósł przewrotną, pełną humoru puentę, która doskonale wpisała się w absurdalny charakter farsy Magniera. W świecie stworzonym przez autora granica między rozsądkiem a szaleństwem okazuje się bowiem wyjątkowo cienka.
Elwira Michalska