POETYCKIE REFLEKSJE ANIMATORA KULTURY... W CZASACH PRACY ZDALNEJ - „WIEŻA BABEL”

Zapraszamy do przeczytania najnowszego sonetu Janusza Michalika.
Sonet „Wieża Babel” zawiera w sobie – nie po raz pierwszy w cyklu moich refleksji – elementy biblizmów, czyli pewnych związków frazeologicznych zaczerpniętych z opowieści biblijnych. Ale jego treść, a być może i przesłanie, odnosi się do sytuacji, z którymi spotykamy się często tu i teraz. Ogólnie można powiedzieć, że współczesna „wieża Babel” to zamęt, chaos, brak porozumienia. Albo ściślej – przedsięwzięcie niemożliwe do zrealizowania i prowadzące jedynie do powstania zamętu. Ileż to razy podejmujemy się, w imię egoistycznych pobudek i egocentrycznych idei, realizacji zadania, które tak naprawdę jest utopijną mrzonką. Po to by pysznić się, na przekór boskim prawom, swoją prywatną „wieżą”. Zastanówmy się czasem nad naszym postępowaniem, żeby nie było tak, jak w puencie wiersza. Albo jak w poniższym cytacie z biblijnej Księgi Rodzaju.

Mieszkańcy całej ziemi mieli jedną mowę, czyli jednakowe słowa. A gdy wędrowali ze wschodu, napotkali równinę w kraju Szinear i tam zamieszkali. I mówili jeden do drugiego: «Chodźcie, wyrabiajmy cegłę i wypalmy ją w ogniu». A gdy już mieli cegłę zamiast kamieni i smołę zamiast zaprawy murarskiej, rzekli: «Chodźcie, zbudujemy sobie miasto i wieżę, której wierzchołek będzie sięgał nieba, i w ten sposób uczynimy sobie znak, abyśmy się nie rozproszyli po całej ziemi». A Pan zstąpił z nieba, by zobaczyć to miasto i wieżę, które budowali ludzie, i rzekł: «Są oni jednym ludem i wszyscy mają jedną mowę, i to jest przyczyną, że zaczęli budować. A zatem w przyszłości nic nie będzie dla nich niemożliwe, cokolwiek zamierzą uczynić. Zejdźmy więc i pomieszajmy tam ich język, aby jeden nie rozumiał drugiego!» W ten sposób Pan rozproszył ich stamtąd po całej powierzchni ziemi, i tak nie dokończyli budowy tego miasta. Dlatego to nazwano je Babel, tam bowiem Pan pomieszał mowę mieszkańców całej ziemi. Stamtąd też Pan rozproszył ich po całej powierzchni ziemi. (Rdz 11,1-9)
Janusz Michalik



Wszystkie dotychczas opublikowane sonety z cyklu „Poetyckich refleksji animatora kultury... w czasach pracy zdalnej” znaleźć można w formie wirtualnego wydawnictwa tutaj.